မီးပံုးပ်ံလို
ငါ့ဘ၀က
ကန့္လန့္ျကီးျဖစ္ေနပါေရာလား...
အေပါ္တက္လဲ
မုန္တိုင္း
ေအာက္ဆင္းလဲ
သစ္ကိုင္း...
အင္းးးးးးးးးးးးးးးး
ဆုပ္လဲစူး
စားလဲရူးဆိုတာ
ဒါပဲေနလိမ့္မယ္..
ေျမနိမ့္ရာ
က်င္းတူးသလို
ဟိုးးးအ၀ီစိထိ
သက္ဆင္းရဦးမလား..
အနာဂတ္ကို
ထုတ္ပိုးျပီး
ပစၥဳပၸန္ကိုျဖတ္ခဲ့တာ
အေတာင္ေတြလဲေျကြ
အေမာေတြလဲေ၀ခဲ့ျပီ....
ေက်ာခင္းရာေနရာအတြက္
ရွာလိုက္ရတဲ့ ေလာဘေတြ
ထြက္လိုက္ရတဲ့
ေဒါသေတြ..
ေျသာ္..........
ဘ၀ဆိုတာ
ေမာဟတစ္၀က္နဲ့
၀ိုင္တစ္ခြက္ပါလားးးးးးးးးးး
No comments:
Post a Comment